Pokhara, pagina 1 van 3

Pokhara

Pokhara is een beetje toeristisch, maar heel vredig plaatsje met een prachtig uitzicht op de Himalaya, tenminste, als het niet te bewolkt is. We vonden een pension met de gepaste naam: Pokhara Peace Home. Het was heel goedkoop, maar 7 dollar per nacht voor een kamer met eigen badkamer. Het pension leek niet zo klein, maar bevatte enkel zes kamers. Het had een grote tuin waar we meteen heen verhuisden met boek en al. Een zeer geschikte plaats om bij te komen van de hectische India ervaringen! Wist je trouwens waar INDIA voor staat? Nee? Wat denk je van: 'I'll Never Do India Again!'. Een grapje wat ook Jacques nogal aansprak, natuurlijk was India een enorme ervaring, maar je schijnt wat afstand zowel in ruimte als tijd nodig te hebben voordat je je dat realiseert!

In Pokhara kan je een biertje drinken in een bar met een jaren 60 atmosfeer, of je kan lekker gaan eten, ruim de keus uit verschillende gerechten uit binnen- en vooral buitenland. Je kan eten in een prachtige tuin of op een dakterras met uitzicht over Phewa Tal, het grote meer van Pokhara. Je kan door het stadje dwalen (vrijwel) zonder lastig gevallen te worden. Pokhara is heel schoon vergeleken met India, behalve misschien als je in de andere betekenis van het woord naar drugs kijkt, want in Pokhara zijn softdrugs probleemloos te verkrijgen. Diverse figuren spraken ons op straat aan, meestal in het donker, of we misschien geïnteresseerd waren... Ik heb geen idee of dat nu aan onze uitstraling lag of dat men gewoon iedere buitenlander in Pokhara benadert. Het type wat ik me voor de geest haal als ik aan softdrugs denk, een beetje jaren 60 dus, was trouwens in overmaat aanwezig! Dus, zoals ik al zei, de sfeer was heel relaxt.

Halverwege de morgen van onze eerste relaxte dag vond ik het tijd worden voor een klein ommetje. Het was te bewolkt om de bergen in te gaan, tenminste dat dachten we nu, terugkijkend was deze eerste dag nog de helderste! We wandelden naar het donkerblauwe meer, keken naar de hoge pieken die we nog net tussen de wolken door konden zien – indrukwekkend en bedrieglijk dichtbij. We volgden het meer naar het zuiden op zoek naar de 'Devi Falls', een waterval op de plaats waar het water uit het meer zich in een diep gat stort, om pas na 100 meter weer boven de grond te komen. Hierna bezochten we Tashiling, een nabij gelegen Tibetaans dorpje. Deze foto toont het Tibetaanse klooster annex bibliotheek. Zo te zien stellen ze duidelijke prioriteiten: het enige heilige object dat we van buiten kunnen zien zijn de satellietschotels - voor direct contact met de Goden? Zeer modern.

Tashiling zag er niet bijzonder interessant uit, maar er waren diverse kleine winkeltjes speciaal voor toeristen, waar we ongeveer vijf maal teveel betaalden voor souvenirs, verkocht door Tibetaanse vrouwen. Deze vrouwen leken allemaal erg op elkaar, dezelfde onbestemde leeftijd, allemaal met zo'n vriendelijke, zachtaardige glimlach en een doorleefd gezicht, waarvan je kon aflezen hoe moeilijk deze vrouwen het in hun leven gehad hadden. Ze waren zeer vasthoudend, zonder ook maar een moment onplezierig opdringerig te worden. Zowel Jacques als ik bleken niet opgewassen te zijn tegen deze combinatie, zo schuldig voelden we ons over ons eigen makkelijke leven! Nu waren we gewaarschuwd, maar dit hielp ons weinig, aangezien we de vrouwen te vriendelijk vonden om ons beledigd te voelen en ons schuldig voelden als we niets kochten. Na nog twee maal te veel betaald te hebben zijn we overgegaan op de vlucht strategie: zodra er een vriendelijk glimlachende Tibetaanse vrouw om de hoek van een straat waarin wij ons bevonden verscheen, maakten wij ons uit de voeten! Maar we hebben toch een paar leuke souvenirs gekocht en ik zal zeker een levendige herinnering behouden aan waar en van wie we ze kochten.

We gingen iets drinken op een terrasje en ik fotografeer het wel heel authentieke buiten fornuisje, gemaakt uit klei, waar water en thee warm gemaakt werden voor 'Chai', de hele zoete thee die je uit de wegwerp bloempotvorminge theekopjes drinkt die ik al eerder beschreven heb. Bij het terugwandelen naar Pokhara maak ik wat foto's van typische huisjes. In deze buurt wonen rijke mensen - te zien aan de drie verdiepingen hoge keurige huizen getooid met schotel, maar het gewonere volk is ook vertegenwoordigd. Veel huizen bestaan maar uit één verdieping. Uit het beton op het dak steken metalen staken, een startpunt als je een tweede verdieping wilt aanleggen zodra je weer geld hebt. Tot die tijd kan je goed gebruik maken van je dak door er bijvoorbeeld hout op te slaan, je was op te hangen (handig, die staken) of je kinderen te laten spelen. Hier maakt men zich kennelijk geen zorgen dat de kinderen naar beneden storten - ze zullen wel niet die vreselijke TV reclame uitzenden (oppassen met schotels) over onverantwoordelijke ouders die hun kind bij voorkeur met het hoofd naar beneden van raamkozijnen af laten storten of tafelkleden waarop hete thee staat in hun gezicht laten trekken.

Een flink voormaat koeien beweegt zich geheel vrij rond, met een voorkeur voor nette gazonnetjes en modderpoelen. Gebouwen zien er zeer kleurrijk uit, zelfs het lokale benzine stationnetje krijgt iets exotisch door alle contrasterende kleuren en de grote advertentie in Perzisch schrift. En wat vind jij van dit moderne Color processing lab?!

We lopen richting het vliegveld om een snelle route te vinden naar de loopbrug over de Seti Gamdahi rivier, van waar je volgens onze LP een fantastisch uitzicht hebt op de rivier, ver beneden je. Op de kaart is geen korte route te vinden, maar zo makkelijk laat ik me niet afschrikken! En inderdaad, we vinden een obscuur zandpaadje dat achter het vliegveld om lijkt te lopen. We volgen het paadje, maar ik maak me toch wel enige zorgen dat het opeens zal stoppen op het verste punt. Aan deze zorgen komt een einde als we een hele groep zingende en dansende mensen ontmoeten die onze weg blokkeren!

We schijnen tol te moeten betalen als we tenminste door willen lopen! Het Lichtjesfeest is nog steeds gaande, het duurt vijf dagen of zolang als men het volhoudt? Kinderen gaan deur na deur af, zowel bij huizen maar zeker ook bij restaurants, zingen telkens met een soort after-karnaval-stem (het is al de derde dag) hetzelfde liedje en gaan niet weg tot iemand ze geld geeft! De mannen schijnen hun tijd door te brengen met gokken, maar daar hebben we niets van gemerkt! Verder worden er nogal wat rotjes afgestoken die zelfs in België wel verboden zullen zijn vanwege hun decibel gehalte. Onze pensioneigenaar was niet erg blij met het feest en vooral niet met de kinderen, hij doet al vroeg in de avond alle buitenlichten uit (dan is het echt erg donker) om ongewenste elementen te weren. Terwijl hij ons de weg in het donker wijst naar onze kamer legt hij uit dat men de originele bedoeling van het feest niet meer kent (die is ons trouwens ook niet duidelijk), iedereen wil alleen maar geld terwijl hij vroeger al heel tevreden was met snoepjes of fruit! Ik ben er niet zeker van of hij zich zorgen maakt over de teloorgang van de moraal, of over zijn omissie om zelf vroeger om geld te vragen!