Lake Manyara & Terengire NP

We volgen de steeds slechter wordende weg weer terug richting Ngorongoro krater. Daarna nog enkele tientallen kilometers waar we al schuddend en hotsend uren over doen, en dan zijn we bij Lake Manyara waar we op de heenweg ook al langs zijn gekomen. Verdwalen is hier namelijk niet makkelijk: er is maar één weg! 

Langs deze weg liggen diverse souvenirwinkels. Douglash, onze gids annex chauffeur stopt bij een kleinere winkel, volgens hem de goedkoopste die er hier is (vertaling: winkel wordt beheerd door goede vrienden of familie van Douglash). In ieder geval is dit niet zo'n winkel waar je onmiddellijk belaagd wordt door een tiental goedgeklede charmante dames, dus er is nog enige hoop op betaalbare prijzen. Ik vind een heel mooi ebbenhouten beeldje van een liefdespaartje, dat helaas een fortuin moet opbrengen. Jac en ik zijn na diverse reizen zeer geoefend in het afding toneelspel, waarbij we de rollen aardig verdelen. Meestal is Jac de onwillige partner die zeer beslist niet hoger wil dan een toch wel onredelijk lage prijs - duidelijk uitstralend dat hij al veel te veel naar zijn zin betaald heeft voor dit soort prullaria, terwijl ik bij het demonstratief verlaten van de winkel (en in dit geval zelfs het instappen in het busje) toch nog een laatste, net ietsje hoger bod doe. Natuurlijk betalen we toch nog altijd te veel, dit leidt Jac tenminste af uit het feit dat men uiteindelijk akkoord gaat met onze prijs! Maar het beeldje staat heel mooi op onze oer-Hollandse schoorsteenmantel!

Lake Manyara bestaat voor 70% uit water en voor de rest uit bos, zodat het heel moeilijk is om dieren te zien. Hier zouden leeuwen in bomen moeten huizen - die luie beesten moeten wel een hele goede reden hebben om zoveel energie aan boom klimmen te besteden! Een theorie was dat ze de tse-tse vliegen willen ontwijken, iets waar wij hier en in Terengire in ieder geval ladingen energie aan besteed hebben! Maar in de paar uur die we hier rondgehobbeld hebben zijn we er geen tegengekomen, dus ik heb het niet kunnen vragen. Wel zien we veel vogels en het meer ligt er mooi bij, in de late middagzon. Bij een picknickplaats naast het meer kunnen we even de benen strekken. Opeens zie ik dat er nijlpaarden in het meer zwemmen, kleine stipjes maar duidelijk herkenbaar aan de roze oortjes en neusgaten! Een raar idee, nijlpaarden in je meer! Van grote afstand zie ik bekken eindeloos opengesperd worden, maar ik heb het manmoedig genegeerd (erg ver weg en m'n fototoestel lag in het busje...).

We overnachten in alweer een prachtig gelegen lodge, met uitzicht over het meer. De volgende morgen gaan we op weg naar Terengire, het laatste park wat we op onze safari bezoeken. Ons busje begint wat mankementen te vertonen: het sluiten van de schuifdeur lukt alleen na een aantal keren met grof geweld de deur dicht te rammen (en de arme Douglash heeft al last van z'n rug, hoe zou dat komen met zo'n enorm slechte weg??) en dan nog komt er door de kieren steeds meer stof binnen. Eén stoel is onbruikbaar, de leuning buigt scheef door naar achteren. Verder hangt de bumper nog los. Aan de beproevingen van de arme Douglash komen geen einde: terwijl we rijden duikt hij opeens razendsnel weg, hij belandt vrijwel op de bijrijderstoel. Hij is helemaal overstuur en het duurt even voordat we begrijpen wat er gebeurd is: een zwarte mamba stak de weg over. De zwarte mamba is de gevaarlijkste slang van Tanzania, als je daardoor gebeten bent, moet je binnen een uur antigif toegediend krijgen, anders overleef je het niet. Verder is het beest agressief, bij een ontmoeting met een mens vlucht hij niet weg, maar richt zich op op z'n staart en slaat toe. De slang is twee tot vier meter lang, en schijnt ook automobilisten door open raampjes heen te bijten. We kunnen het nauwelijks geloven, ik had wel in een flits een grote zwarte slang op de weg gezien, maar dat leek me eerder gevaarlijk voor het beest zelf. Douglash leek me tot nu toe echter niet een overdreven bezorgd type. 

Zonder verdere incidenten komen we in Terengire NP aan. Terengire biedt met z'n prachtige rivier, Baobab bomen en uitgestrekt moeras een fantastische achtergrond voor foto's. Er zijn grote kuddes olifanten en enorm veel verschillende soorten vogels. Ook hier verblijven we weer in een prachtige lodge, midden in het park. De architectuur is origineel: de entree van het hotel stelt een olifant voor! Overal komen ronde vormen met puntdakjes terug, binnen uitgevoerd in roze marmer, buiten bruin cement met blauwe steentjes. En laten we het zwembad niet vergeten, zalig met deze hitte!

En dan, op onze laatste safaridag, zien we zelfs nog een luipaard! Een jeep staat totaal illegaal ergens midden in de bush-bush, dit trekt de aandacht van onze fanatieke gids-chauffeur en hij sjeest maar weer eens cross-country richting jeep! Vlakbij zou een luipaard in het hoge gras liggen. Pas als het luipaard verstoord opstaat, zien we dat hij maar enkele meters voor ons busje lag! Bij nader inzien lijkt het me toch niet zo verstandig hier te gaan wandelen, dit beest lijkt uit z'n humeur en mist die luie uitstraling van de leeuwen!

Terug naar Virtual Traveling home