Pinguïn crazy

Te Anau - Milford Sound - Catlins / Papatowai - Otago Peninsula

Klik op een foto om te vergroten. Toelichting verschijnt dan in de titelbalk. Deze bladzijden tonen maar een kleine selectie van de 250 Nieuw Zeeland foto's. Bestel de CD om alle 250 foto's schermvullend (800 x 600 pixels) te bekijken! Tevens op de CD: diashows met authentieke muziek en het complete interactieve verhaal, ook geschikt om te printen.

We staan vast midden in een enorme schaapskudde. Overal rondom ons zijn schapen. Honden rennen rond de kudde, als gekken blaffend tegen afdwalende schapen. Het lijkt mij dat de hele kudde aan het afdwalen is, de schapen blijven koppig op de weg lopen en zijn kennelijk bang de smalle brug over te steken die over het beekje naar hun nieuwe weide voert. Een honderd meter verderop zit ook een toeristenbus vast. De bus loopt leeg, toeristen, bewapend met foto en video camera’s, roepen enthousiast naar elkaar over de koppen van de schapen. De bus toetert maar wordt door schapen en toeristen totaal genegeerd. Twee schaapherders komen aangerend, hard roepend en zwaaiend met grote stokken. Uiteindelijk steken enkele schapen de smalle brug over, vlot gevolgd door de hele kudde. Nu is de weg voor ons vrij, afgezien van de toeristen, die in de rij staan voor de ingang van hun bus.

De weg van Queenstown naar Te Anau loopt vlak langs een uitgestrekt meer tussen de bergen. Uiteindelijk draait de weg naar het westen en wordt het landschap meer open. We moeten 250 kilometer omrijden (enkele reis) om Milford Sound vanaf Queenstown te bereiken. De enige andere mogelijkheden zijn vliegen vanaf Queenstown over het meer en de bergen of de boot nemen over het meer en de rest lopen. We kamperen in Te Anau op een prima camping, geheel Jac approved, alleen een beetje druk. We zijn inmiddels verwend, hebben meestal een zeer ruime campingplaats en hoeven de camping keuken en de picknick tafels met weinig mensen te delen. In Te Anau is het echter zeer druk omdat bijna iedere toerist die naar Milford Sound wil (en dat zijn alle toeristen dus) hier in Te Anau moet kamperen. Vanaf Te Anay is het nog 120 kilometer naar Milford Sound.

Het regent als we naar Milford Sound rijden. Niet ongewoon, de locals hebben ons verteld dat het hier drie van de vier dagen regent. In de Lonely Planet staat dat de gemiddelde hoeveelheid regen in Milford Sound zeven meter is. Het landschap is zeer bijzonder in de regen, mysterieuze mistflarden zwevend boven enorme meren versluieren het uitzicht op de hoge bergen in de verte. Ik hoop dat we een paar droge momenten in Milford Sound zullen hebben, maar leg voor de zekerheid aan Jac uit dat de regen ook zo z’n voordelen heeft: watervallen zijn extra indrukwekkend en de sandflies blijven weg. ‘Sandflies?!’, Jac – niet zo onder de indruk van de omgeving als ik ben – schiet opeens wakker. In Australië werd hij gek van de vliegen, maar de sandflies in Nieuw Zeeland blijken even irritant te zijn en bijten nog ook! Onze enkels zitten vol rode plekken die enorm kietelen, vooral ’s nachts als je tracht te slapen. Ik vertel Jac dat de sandflies hier in Milford Sound en überhaupt in het hele Fjordland National Park in enorme wolken opereren. Jac begrijpt nu waarom niemand hier in Fjordland wil wonen. Het park strekt zich uit over een enorm gebied, vrijwel totaal verlaten, zeer mooi maar òf het giet òf je wordt levend opgegeten.

We hebben geluk en de zon laat zich zo af en toe zien gedurende onze boottocht in Milford Sound. Op het water hebben we geen last van de sandflies. Milford Sound is één van de vele fjorden in dit uitgestrekte gebied. De term ‘Sound’ is foutief, een sound wordt gemaakt door water dat een vallei uitholt, terwijl een fjord door ijs gevormd wordt. Donker, stil water tussen steile wanden, 700 meter hoog, 600 meter doorlopend onder water. De hoge toppen van de bergen zijn zelfs nu, hartje zomer, bedekt met sneeuw. Vele watervallen storten de gehele 700 meters naar beneden, als het hevig regent veranderen de steile wanden in brede watervallen. De wanden zijn voor een deel begroeid met bomen en planten. Zo af en toe stort een brede strook in z’n geheel het water in: een ‘tree avalanche’. Het kan 250 jaar duren totdat de bomen wederom tot bovenop de steile wanden groeien. Onze boot volgt het water tussen de hoge wanden en na een uur zijn we op open zee. Als we draaien zien we dat de ingang verdwenen is en pas als we weer heel dichtbij zijn zien we de opening in het fjord. Cook is twee maal voorbij deze opening gevaren en pas later is het fjord per ongeluk ontdekt, toen een boot bedreigd door een enorme storm op zoek ging naar een veilige haven. Dit moet wel een heel aangename verrassing geweest zijn!

Terugvarend door Milford Sound zien we een rots vol zeehonden, slapend in de warme zon. Enkele zeehonden openen één oog om een blik te werpen op deze saaie toeristen die ieder uur voorbij komen en nooit genoeg lijken te krijgen van het staren naar de rots. De stille schoonheid van Milford Sound is indrukwekkend, de hoge wanden spiegelen zich in het vlakke water. Deze plaats is voor mijn gevoel al vele eeuwen onveranderd.

De volgende dag rijden we naar het zuiden en komen vast te zitten op een zeer smalle zandweg achter een kudde stieren. Een kudde schapen is leuk om naar te kijken, maar om vlak achter circa dertig jonge stieren te rijden is een tikje bedreigend. Natuurlijk zijn we ons 1000 Australische dollar kangoeroe ongeluk nog niet vergeten. In Nieuw Zeeland hebben we wederom voor 1000 NZ dollar eigen risico gekozen, niet zo’n moeilijke keuze overigens, want de prijs voor 35 dagen extra verzekering was al 850 dollar, dus dat had ook weinig zin. Een verstandige beslissing, maar toch speelt de 1000 NZ dollar door onze hoofden nu we hier achter de stieren aan rijden. In ieder geval ben ik blij nu met ons onschuldige groene veel te kleine Fordje in plaats van een grote rode auto! De stieren gaan in een stevige galop vooruit, door een teveel aan hormonen tijdens het rennen ook nog jolig op en neer huppelend. Een boer in een oude, kleine pickup rijdt achter ze aan, honden springen in en uit de pickup en houden de stieren op het rechte pad. Iedere keer als we bij een nieuw groot veld komen hopen we dat dit de bestemming van de stieren is, maar nee, telkens lopen ze door. We zitten nu al een half uur vast achter de kudde. Plots horen we een luid getoeter achter ons en we worden ingehaald door een klein autootje, een vrouw achter het stuur, ze rijdt als een gek. Ze ramt bijna de achterste stier maar toetert en toetert totdat de beesten iets opzij gaan. Ze geeft vol gas en perst haar autootje door de smalle ruimte. Wij voelen ons lichtelijk belachelijk na ons half uur wachten en, bang dat we god mag weten hoeveel langer achter de kudde vast blijven zitten, volgen we haar onmiddellijk, angstig zo ver als mogelijk weg sturend van de agressieve hoorns. De stieren hebben schuim op de bek staan en het wit van hun ogen glimt vervaarlijk op als ze hun hoofden draaien om onze manoeuvres te bekijken.

We belanden in een zeer geïsoleerd gelegen plaatsje helemaal in het zuiden, Papatowai in ‘The Catlins’, de naam van het natuurgebied. Onze camping heeft een kleine winkel en een pompstation, de enige winkel en pompstation van de omgeving, wat gereflecteerd wordt door de hoge prijzen: loodvrij (de enige benzine die je kan krijgen) is 30% duurder dan in het plaatsje 25 kilometer verderop. De camping is niet druk, er staan maar een paar families, toevallig dicht bij onze tent. Ze maken ongelofelijk veel lawaai, draaien zeer luide muziek een soort hiphop, zingen op volle sterkte mee en roepen onverstaanbare dingen naar elkaar. Alcohol wordt niet geschuwd. Het lawaai duurt tot vroeg in de ochtend. Als wij een paar uur later opstaan passeren we de tenten opgewekt fluitend, in een zielige poging om wraak te nemen. De eigenaar van de camping legt ons uit dat dit de voorbereidende nacht was voor het muziekfestival dat vlakbij gehouden wordt. Als de muziek van dit festival enigszins lijkt op de muziek die we vannacht gehoord hebben, zijn wij niet erg geïnteresseerd. We brengen liever een bezoekje aan Nugget Point om de beroemde ‘yellow eyed’ pinguïns te zien. De pinguïns prefereren ook hun rust.

De weg naar Nugget point is zeer smal en voor een deel niet geasfalteerd. We rijden naar boven over de smalle rode gravel weg en hebben een prachtig uitzicht over de immense bossen en de oceaan. Naar beneden rijdend bezoeken we een waterval. De Catlins heeft meerdere interessante watervallen, zoals overigens heel Nieuw Zeeland. Het laatste deel van de weg naar Nugget point gaat sterk bergafwaarts en Jac – die mij voortdurend erop gewezen heeft dat ik niet zo snel moest rijden over de losliggende gravel – verliest vrijwel de controle over de auto. Enkele angstige momenten zwerven we van geheel links op de weg, waar de weg direct overgaat in de oceaan, naar geheel rechts waar scherpe rotsen het einde van de weg markeren, en weer terug naar links. Juist als ik me niet alleen over onze 1000 NZ dollar begin zorgen te maken maar ook over onszelf, krijgt Jac de auto weer onder controle en legt me uit dat hij geen moment de controle kwijt geweest is. Aangezien hij nog steeds aan het stuur zit en de weg er niet breder op geworden is acht ik het verstandiger om geen commentaar te geven. Ik troost me met de gedachte dat ik in ieder geval voorlopig geen last meer zal hebben van opmerkingen over mijn rijgedrag op gravel.

Het is extreem koud op Nugget Point. Een sterke wind direct van zee blaast recht in ons gezicht als we de paar honderd meter afleggen naar de observatiehut vanwaar we de pinguïns kunnen bekijken, die aan het eind van de middag verondersteld worden terug te keren van een dagje vissen in zee. Geen pinguïn te zien momenteel en ik kan ze geen ongelijk geven, het is veel te koud. De kust is ruw, hoge kliffen en scherpe rotsen overdekt met dik struikgewas. Het gebied is ideaal voor de ‘yellow eyed’ pinguïns, die in tegenstelling tot veel andere pinguïn soorten echte solitaire beesten zijn. Deze pinguïns leven samen met hun partner, maar hebben geen contact met andere paartjes. Er zijn nog maar weinig ‘yellow eyed’ pinguïns overgebleven, wellicht vanwege de afgelegen plek en het speciale struikgewas dat ze nodig hebben om te broeden. Zelfs hier, in Nieuw Zeeland, is eenzaamheid steeds moeilijker te vinden. We wachten en na een half uur zien we onze eerste pinguïn. In het begin zijn we niet zeker of het wel een pinguïn is, we zien iets donkers in de branding, maar ik heb al te vaak ladingen zeehonden en walvissen gezien die zich later ontpopten als een stukje rots dat net boven zee uitstak. Maar dan rolt de donkere plek plots uit de branding, krabbelt op z’n voeten, waggelt naar het strand, flappert z’n vleugels heen en weer en begint met de snavel zijn veren in orde te brengen, te bedekken met vet zodat ze weer waterproof zijn. Dan worstelt ie over de rotsen, opmerkelijk vlot op z’n onhandige poten en verdwijnt in het struikgewas.

Meer pinguïns spoelen aan en met mijn 300 mm lens maak ik prachtige foto’s van eenzame pinguïns op uitgestorven stranden. Maar we zijn nog veel te ver weg naar mijn smaak. We praten met andere pinguïn bewonderaars, een paar toeristen en een professionele fotograaf die ons vertellen dat je op Otago Peninsula ten westen van Dunedin pinguïns van zeer dichtbij kan bekijken.

Dus rijden we de volgende dag naar Otago Peninsula, honderd kilometer naar het noorden, waar we in Portobello kamperen. We hebben mooi weer en het schiereiland biedt wijde uitzichten over bergen en zee, tenminste, als je je niet al te veel zorgen maakt over het rijden over de zeer smalle weg vlak naast het water, de enige weg naar en rond het schiereiland. Portobello is tegen de steile heuvel opgebouwd, direct naast het water. Onze camping is wat hoger gelegen, is schoon en heeft veel plaats. We ontmoeten ladingen Nederlanders, enkele kennen we al van de afgelopen weken. ’s Avonds blijft het lang warm en we zitten buiten tot laat in de nacht met een groepje van acht mensen van verschillende leeftijden. Sommige reizen een jaar, andere drie maanden zoals wij. We praten over zeer persoonlijke zaken, in de donkere nacht is het opmerkelijk gemakkelijk om te praten met mensen die vertrouwd aanvoelen, maar die je nooit meer zal zien.

We hebben heel veel geluk met het goede weer, de laatste weken heeft het vaak geregend tijdens de pinguïn tours volgens onze gids van het ‘penguin rescue center’. Hij is beslist opgelucht dat hij niet weer de regen hoeft te trotseren. Het mooiste strand van het schiereiland is geconfisceerd door de pinguïns en het pinguïn centrum tracht de specifieke struiken te laten groeien waar de ‘yellow eyed’ pinguïns graag in nestelen. De (geïmporteerde) konijnen stellen deze pogingen erg op prijs en alhoewel de toch zeer gemotiveerde vrijwilligers van het pinguïn centrum de meest ingenieuze manieren verzinnen om de struiken te beschermen, zoals netten en grote autobanden, eten de konijnen de jonge aanplant een stuk sneller dan de struiken groeien. Een stelstel van loopgraven maakt het mogelijk de pinguïns te bekijken zonder hen teveel te verstoren. We worden gewaarschuwd geen enkel geluid te maken en de gids legt ons uit dat de pinguïns niet bang voor ons zijn als ze alleen het kleine stukje van ons zien wat te zien is door de spleet in de loopgraven. Ze denken dan namelijk dat wij net zo klein zijn als het gat in de loopgraven en concluderen dat wij geen bedreiging zijn. Aangezien deze pinguïns solitair leven maakt men zich zorgen dat de constante stroom toeristen hen hier op den duur zal verjagen. Het pinguïn centrum krijgt geen subsidie en is dus geheel afhankelijk van de inkomsten door toeristen. Zodoende is men nu druk bezig met een groot onderzoek om te zien of het stress niveau van de pinguïns verhoogd wordt door de bezoekers. Het lijkt mij tamelijk duidelijk dat de pinguïns last van ons zullen hebben. Maar tja, ik wil ze toch nog steeds graag zien!

En zien doen we ze! We zien volwassen pinguïns hun jongen voeren. De jongen zijn al vrijwel net zo groot als de volwassenen, maar hebben nog donzige veren die niet waterdicht zijn, waardoor ze niet de zee in kunnen om zelf te vissen. De jongen zijn zeer hongerig en duwen alsmaar tegen de keel van hun ouder, zodat meer eten opgeschokt wordt. We zijn een meter of tien verwijderd van ouder en jong en ik ben zeer enthousiast. Ik vrees dat we te veel geluid maken, opgewonden luid gefluister, in- en uitzoemen van lenzen, terugspoelen van een vol rolletje en dan opeens het keiharde geroep van de walkietalkie van de gids. De pinguïns negeren ons totaal. Dan zien we twee jonge pinguïns die aan het rusten zijn vlak tegen de wand van een loopgraaf. Ze zijn veel te dichtbij om foto’s met mijn 300 mm lens te maken en ik wissel snel van lens. Als ik mijn arm uitstrek kan ik één van de pinguïn kuikens aanraken, wat helaas expliciet verboden is. De pinguïn ligt plat op de grond, één oog open waarmee hij mij en mijn camera in de gaten houdt. Waarschijnlijk steekt er een heel stuk meer van mij door de opening dan officieel toegestaan. Maar het pinguïn kuiken lijkt niet bang, meer half geïnteresseerd en half slaperig. De professionele fotograaf naast mij heeft problemen met het maken van foto’s, hij en zijn lenzen zijn veel te groot om door het gat te steken.

Even later worden we erop geattendeerd dat één van de volwassen pinguïns terugkeert van zee en vermoedelijk vlak langs onze loopgraaf zal komen lopen op weg naar zijn nest. Ik zie hem aan komen hobbelen over de stenen en maak foto’s terwijl hij dichterbij komt, totdat hij zo dichtbij is dat ik alweer de andere lens nodig heb. Ik wissel niet van lens maar blijf gewoon kijken, helemaal genieten en volgens Jac was ik ‘fantastisch…fantastisch…’ aan het mompelen. Als we de loopgraaf uitkomen sta ik oog in oog met de pinguïn die net zo vlak langs liep. Hij staat aan de andere kant van het hek op nauwelijks twee meter afstand, en kijkt naar mij en de andere mensen van onze groep (die op iets discretere afstand staan dan ik). Hij is duidelijk niet van ons onder de indruk, zelfs nu hij ziet hoe groot we werkelijk zijn – de pinguïns geloven volgens mij niet zo in het verhaal dat wij net zo groot als de kijkgaten zijn. Na een halve minuut verliest hij zijn interesse in mij en gaat zijn verenpak verzorgen, wachtend tot wij verdwijnen. Het ziet er absoluut niet naar uit dat zijn adrenaline niveau verhoogd is door ons bezoek, iets wat bepaald niet gezegd kan worden van mijn adrenaline niveau!

Terug naar Virtual Traveling home