Wisselende uitzichten

Lake Tekapo - Kaikoura - Kaiteriteri - Abel Tasman - Picton

Klik op een foto om te vergroten. Toelichting verschijnt dan in de titelbalk. Deze bladzijden tonen maar een kleine selectie van de 250 Nieuw Zeeland foto's. Bestel de CD om alle 250 foto's schermvullend (800 x 600 pixels) te bekijken! Tevens op de CD: diashows met authentieke muziek en het complete interactieve verhaal, ook geschikt om te printen.

We rijden in noordelijke richting langs de hoogste berg van Nieuw Zeeland. Wat verderop kamperen we naast Lake Tekapo. Naast de tent liggen we lekker op het gras te zonnen. Een slimme mus gaat in de nog warme radiator van onze auto zitten en doet zich te goed aan alle dode insecten. Het meer is beroemd om zijn aquamarijnen kleur en inderdaad, tussen de donkergroene bomen door zien we het meer helderblauw schijnen. De bijzondere kleur wordt volgens de Lonely Planet veroorzaakt door licht weerkaatst door kleine deeltjes die in oplossing gehouden worden in het ijswater. Later ’s avonds, als de zon ondergaat en de toppen van de bergen verdwijnen in de wolken, is het meer een briljant oplichtende vlek temidden van de steeds donker wordende bergen.

De volgende morgen beklimmen we Mount John, van waaraf we uitzicht hebben over lake Tekapo. Van de andere kant van de berg hebben we wijds uitzicht over een grote droge vlakte, een soort maanlandschap. Aan de horizon zijn met sneeuw bedekte bergen te zien. Jac vindt de wandeling maar niks, hij klaagt over ‘als een muilezel omhoog sjouwen’ (alhoewel de klim niet bijzonder steil is en maar drie kwartier in beslag neemt) en is teleurgesteld door het uitzicht, wat mooi is maar we zijn inmiddels verwend geraakt met het ene fantastische uitzicht na het andere. Een wandeling moet interessante, afwisselende uitzichten bieden zonder zware beklimmingen te eisen, legt Jac aan me uit. Een ietwat tegenstrijdig eisen pakket moet ik zeggen. In Holland ken ik vele wandelingen die niet zwaar zijn, zelfs naar Jacs oordeel, maar om nu van interessante, afwisselende uitzichten te spreken… In Nieuw Zeeland zijn er meer dan genoeg wandelingen met afwisselende uitzichten te vinden, maar dat zijn toch doorgaans inspannende wandelingen. Tijdens de afdaling poog ik dit Jac zonder succes uit te leggen. Beneden aangekomen ziet het meer er aanlokkelijk verkoelend uit. De luchttemperatuur is niet hoog, 19°C, maar de zon is zeer warm. Ik wil gaan zwemmen maar Jac voelt er niets voor, gaat lekker languit aan het water liggen en verklaart dat hij al gewandeld heeft en dat wel voldoende afzien is voor vandaag. Volgens Jac is het water veel te koud om aangenaam in te zwemmen.

Ik ren moedig het water in, dat een stuk kouder is dan het koudste water waar ik ooit in gezwommen heb. Onvoorstelbaar. Maar natuurlijk kan ik Jac niet het plezier gunnen om zo snel al op te geven, dus zwem ik totdat ik bang ben kramp te krijgen. Als ik terugzwem zie ik opeens een enorme roze vis vlak achter me half uit het water opspringen. Ik heb het eerlijk gezegd niet erg op grote vissen en zwem in wereldrecord tijd terug naar het strand. ‘Lekker water!’ roep ik tegen een stomende Jac, ‘Waarom neem jij niet even een duik?’.

We rijden naar Kaikoura in het noordoosten van het zuidelijke eiland. Onderweg zien we heuvels bedekt met een wolkendekentje, grote rivieren die diepe dalen uitgesleten hebben in de zachte grond, groene velden vol schapen, weidse uitzichten op de oceaan. Kaikoura is de beste plaats in Nieuw Zeeland om walvissen te zien. Walvis specialisten hebben een heel systeem opgebouwd om walvissen op te sporen en van een gespotte walvis zo snel mogelijk de locatie door te geven. Twee of drie vliegtuigen en verschillende boten staan met elkaar in contact en rapporteren iedere walvis. Alle boten zijn uitgevoerd met onder water camera’s en supersonische apparatuur. Walvissen zijn niet makkelijk te vinden, ze zwemmen vanzelfsprekend in diep water en zijn per keer maar zo’n tien minuten boven water om op adem te komen, waarna ze gemiddeld een uur onder water zijn. Walvissen kunnen enkele kilometers diep duiken.

De volgende morgen is het weer goed. Maar als we naar het ‘whale watch’ centrum lopen, vlak naast onze camping, zien we tot onze verbazing dat de zee vrijwel totaal verdwenen is in een dikke laag mist. Zo heeft het weinig zin om op zoek te gaan naar walvissen. Misschien trekt de mist rond de middag op, speculeert een nogal optimistische dame achter de balie. Ze is gewend aan de teleurstelling van toeristen. We lopen terug naar onze camping. In de zon zittend lezen we wat en zien de mist geleidelijk dichterbij sluipen. De zee is totaal verscholen door de mist. Om elf uur kunnen we zelfs het dorpje Kaikoura niet meer zien. Om twaalf uur kruipen mistflarden over onze camping. Ik heb het koud en doe een lange broek aan voordat we weer terug wandelen naar het ‘whale watch’ centrum. We zullen onze reservering naar morgen moeten verzetten. Vanaf het ‘whale watch’ centrum, toch direct aan het strand, is de zee niet te zien. We gaan het kantoor binnen en de optimistische dame achter de balie verzekerd ons dat we niet hoeven wanhopen, de mist is aan het optrekken. Dit vind ik wel erg overdreven optimistisch. Maar nee, zegt ze, even geduld hebben (na meer dan twee maanden vakantie heb ik werkelijk iets meer geduld dan vroeger…). Na twintig minuten verklaart de dame dat het uitzicht op zee voldoende goed is nu. Wij geloven er niet veel van maar besluiten het toch maar te proberen.

Als we het kantoor uitkomen na de veiligheidsfilm bekeken te hebben zijn we stomverbaasd: de mist is opgetrokken en de zon schijnt. Je moet zelf in Nieuw Zeeland geweest zijn om dit soort snelle weersveranderingen te geloven. De whale watch boot biedt plaats aan circa 80 personen. Het is een snelle boot. Iedere zitplaats is voorzien van minimaal 15 spuugzakjes, deze boten zijn berucht. De zee is gelukkig heel rustig, er staat bijna geen wind en de mist is weg. Maar enkele mensen worden zeeziek. Jac wordt uit principe niet zeeziek en ik ben te druk met fotograferen om ziek te worden. Alhoewel we gewaarschuwd zijn dat het lang kon duren totdat we een walvis zagen, zien we de eerste walvis al na twintig minuten varen als we net in diep water aangekomen zijn. Kort daarna zien we er nog twee. Gedurende de minuten dat de walvis boven water is zie je eigenlijk vrijwel niets van het beest, alleen een deel van zijn rug (op zich al groot genoeg) en grote waterfonteinen die omhoog spuiten. Voor de zekerheid begint iedereen als een gek foto’s te nemen. Een waarschuwing echter: je zult later niet erg onder de indruk zijn van deze foto’s (en je vrienden nog minder…) en bovendien loop je het risico juist zonder film te zitten op het moment suprème! De kapitein geeft ons nauwgezette instructies: ‘Nu gaat ie zich voorbereiden voor de duik, nu laat hij zich onder water glijden, nog even wachten, even wachten, nu zie je zijn staart omhoog gaan, wacht, wacht, …wacht, …, ja, nu, nu, nu!!! Met een majestueuze beweging zwaait de staart hoog boven het water, lijkt even stil te hangen, water druppelt van de staart, dan begint hij langzaam te dalen en verdwijnt in het diepe water.

Een fantastisch gezicht en we zijn onder de indruk, maar toch vond ik de pinguïns leuker. Sorry. Kan zijn omdat ik oog in oog met enkele pinguïns heb gestaan en om eerlijk te zijn maar een heel vaag idee heb waar de ogen van de walvis zouden horen te zitten. In ieder geval zou ik deze walvis ervaring niet willen missen, de walvissen lijken zo uit de oertijd te komen. Op de terugweg zien we ladingen jolige dolfijnen, ‘dusky dolphins’, spelend op de boeggolven van de boot. Ze lijken te beseffen dat wij naar ze kijken en voeren een hele show op: ze zwemmen hard onder de boot door, springen uit het water, draaien snel en zwemmen weer terug onder de boot, etcetera. Heel leuk om deze dieren te bekijken, die zo duidelijk plezier hebben. Zeehonden zijn niet weg te denken van elk boottochtje, dus brengen we tenslotte nog een bezoek een een rots waar enkele zeehonden samen met een familie aalscholvers bivakkeren. Ze kijken nogal geïrriteerd bij dit zoveelste bezoek van een toeristen boot.

’s Avonds halen we een enorme pizza, die we op onze camping delen met hongerige zeemeeuwen. Enkele dominante mannetjes besteden hun tijd aan het wegjagen van de concurrentie (kop laag, nek lang, opgezette veren, lage dreigende geluiden), waar ze flink druk mee zijn. Ondertussen voeren wij de minder dominante meeuwen. De zeemeeuwen hebben een simpele manier van eten: ze nemen het hele brok in één stuk in hun bek en trachten het door te slikken. We experimenteren met grotere en grotere stukken pizza, maar de meeuwen geven het niet op en eten alles zonder er in te stikken (al zijn er moeilijke momenten). Erg grappig om de dunne keel plaatselijk vervaarlijk uit te zien steken door de hoeken van de pizza.

Van Kaikoura rijden we naar Picton in het noorden, waar we tickets voor de over enkele dagen geplande oversteek naar het noord eiland kopen. Picton is een pittoresk plaatsje. Plaatsjes in Nieuw Zeeland zijn over het algemeen leuker dan plaatsen in Australië, die erg uitgestrekt en oninteressant zijn. Picton is duidelijk een toeristenplaats, iedere toerist komt door Picton op weg van het noord eiland naar het zuid eiland of omgekeerd. Maar Picton is niet alleen een toeristenplaatsje, het heeft de sfeer van een echte vissersplaats behouden, zoals je kan merken in de haven, in de kleine winkeltjes en in de café’s. We wandelen in het park naast de haven en eten pannenkoeken. Daarna volgen we de ‘Charlotte Drive ‘, een smal kronkelend weggetje langs de Charlotte Sounds, in de richting van Nelson. We hebben prachtig uitzicht over de heuvels en het water, niet zo dramatisch als Milford Sound, maar hier geeft het uitzicht vanaf het hooggelegen weggetje een gevoel van eindeloze ruimte.

In het uiterste noorden van het zuid eiland ligt het Abel Tasman National Park. We vinden een camping net ten zuiden van het park, in Kaiteriteri, naast een smetteloos strand met oogverblindend wit zand en emerald blauw water. Zo moet God een strand bedoeld hebben, al is hij helaas niet altijd even succesvol geweest in de uitvoering. In ieder geval hebben we hier geen klachten. De plaatsen op de camping zijn uitzonderlijk groot en als we om ons heen kijken begrijpen we waarom: de meeste mensen komen uit Nieuw Zeeland en zijn voorzien van een grote auto, een grote caravan met een grote voortent en natuurlijk een grote boot. Wij hebben maar een heel klein deel van onze campingplaats nodig voor ons kleine tentje en dito auto, een bespottelijk gezicht vergeleken met de plaatsen naast ons.

Het weer is heel goed en we brengen een paar dagen lekker aan het strand door totdat we helemaal verzadigd zijn van de zon. De tweede dag, als het ietsje koeler wordt aan het einde van de middag, bezoeken we Abel Tasman Park. We volgen de smalle weg naar Marahua. Dit gebied doet bijna Italiaans aan met veel bloemen, kleine witte huisjes overal op de heuvels, hoge bomen en zo af en toe verrassend uitzicht op de blauwe oceaan. Gelukkig zijn er hier geen hotels of toeristen complexen die het uitzicht verpesten en staat er geen file op het piepkleine weggetje, de enige route naar het Abel Tasman Park. De weg stopt in Marahua en van daar gaan we te voet.

Het Abel Tasman Park biedt enorme wouden en uitgestrekte stranden. Een wandeling van drie of vier dagen voert van noord naar zuid (of vice versa) langs de kust. We volgen dit pad voor twee uur en hebben ongelofelijke uitzichten over de oceaan aan onze rechterkant en de bossen aan de linkerkant. Op de terugweg klimmen we door het bos naar beneden naar één van de verlaten stranden, waar we in het zachte licht van de avond in het zand zitten kijken naar de oceaan. Jac verklaart dat hij dit nu een perfecte wandeling vindt: interessante, steeds veranderende uitzichten en toch niet te zwaar.

’s Avonds praten we in de camping keuken met een excentrieke man van het Isle of Man, die de Engelse winters hier doorbrengt. In de zomer bezoekt hij de beroemde motorracen op zijn eiland. Grote zwarte kevers vallen op de grond, op onze kleren, ons haar en in de theemokken. Een merkwaardig fenomeen. In de toiletten is de grond bezaaid met half gesplashte kevers. De meeste mensen lopen rond op blote voeten, net als in Australië is op blote voeten lopen het symbool van vrijheid. Het maakt niet uit of het ijskoud is, of je nauwelijks vooruit komt strompelend over scherpe stenen op de weg en dat je niet kan voorkomen kevers plat te trappen of in plasjes van ongedefinieerde substantie te stappen. Ik poog niet te denken aan al die smerige voeten die zo dadelijk vrolijk in slaapzakken duiken.

Na drie dagen zon en zee rijden we terug naar Picton en nemen de ferry naar Wellington op het Noord Eiland.

Terug naar Virtual Traveling home