‘Douchekop’ is een tamelijk onbekend begrip in Peru. Het water komt òf in één smal stroompje naar beneden, òf stroomt voornamelijk via de wand naar de grond. Maar we willen niet de verwende toerist uithangen en ik ben allang blij dat we in dit hotel een kamer met een echt naar buiten uitkijkend raam hebben! Dit hotel is überhaupt heel prima, het heeft zelfs een kleurrijke, compacte tuin compleet met zwembad. We ontbijten op het terras en brengen de ochtend aan en in het zwembad door. Onze vlucht over de Nazca lijnen gaat pas om drie uur ’s middags, geen gunstige tijd hebben we gelezen in onze LP omdat ’s middags de wind komt opzetten en de belichting alleen ’s ochtends vroeg goed is om de lijnen te accentueren. Laat in de middag zou in theorie ook goed zijn, maar ‘s middags is het vaak bewolkt.

We zijn Elias dankbaar dat hij ons verblijf in Nazca teruggebracht heeft tot één dag, want behalve aan het zwembad zitten en een standaard rondje rond het plein lopen, is in dit kleine plaatsje niets te doen. OK, met uitzondering dus van de vlucht over de Nazca lijnen. Na een uitgebreid verblijf in en aan het zwembad begint het wat te betrekken. We eten iets en doen dan twee rondjes plein. Hier is niet echt veel tijd mee gemoeid en dat is maar goed, want als we om één uur terug zijn bij het zwembad blijkt dat we gelijk naar het vliegveldje kunnen vertrekken. Men gaat hier heel flexibel om met tijden. De wind komt opzetten, het betrekt steeds meer en we moeten snel vliegen of anders kan het niet meer.

We krijgen eerst een video te zien met uitleg over de figuren. Het gebied waarin ze liggen is niet erg interessant: een uitgestrekte vlakte bestaand uit zand met stenen. De Nazca lijnen bestaan uit vele honderden rechte lijnen en geometrische figuren en, in een relatief klein gebied, zo’n 70 afbeeldingen van dieren en planten. De lijnen zijn gevormd door donkere stenen te verwijderen van de grond en deze aan beide zijden van de lichtere ondergrond op te stapelen (net als de ‘Candelabra’, zie Pisco). Men heeft vele theorieën over het ontstaan en de functie van de lijnen. Maria Reiche, een Duitse wiskundige, heeft gedurende vele jaren een uitgebreid onderzoek naar de lijnen gedaan. Zij dacht dat de lijnen een enorme astronomische kalender uitbeelden, maar bewijs voor haar stelling is niet gevonden. Men heeft gedacht dat de lijnen wandelpaden zijn of waterkanalen. En Erich von Daniken dacht dat de lijnen buitenaardse landingsplaatsen (extraterrestial landing sites) waren. Een theorie die tamelijk absurd klinkt, maar minder absurd lijkt als je van hoog uit het vliegtuig de lijnen bekijkt, en de trapezoide vormen ziet die toch wel heel erg veel van een landingsbaan hebben. En niet te vergeten de ´astronaut´, een mannetje met een hoofd dat op een viskom lijkt, de astronauten helm van een buitenaardse bezoeker?

Ondanks het inderdaad slechte licht en de turbulente vlucht in het piepkleine vliegtuigje is het bekijken van de lijnen heel bijzonder. De vlucht is echter geen aanrader als je last hebt van hoogteziekte! Even afgezien van de luchtzakken, op zich al niet echt prettig, maakt de piloot continu scherpe, geheel scheefhangende bochten om de grote patronen op de grond eerst aan de linkerkant van het vliegtuigje te tonen en vervolgens aan de rechterkant. Onze medepas-sagier, die voor naast de piloot zit, krijgt op zeker moment zo’n last van misselijkheid dat ze de piloot maar even waarschuwt. De piloot aarzelt geen moment en draait meteen het raampje aan haar kant open! Dit is dus absoluut de eerste keer dan ik in een vliegtuig met open raampje gevlogen heb. Jac, die direct achter haar zit, begint verdacht naar mijn kant uit te wijken, kennelijk bang dat eventueel braaksel niet keurig het raam uit maar in zijn gezicht belandt. Gelukkig komt het niet zo ver, wellicht door de frisse lucht, alhoewel ze een half uur na de landing nog steeds lijkbleek is.

We moeten even oefenen met het herkennen van de patronen, maar dan is het verbluffend om zo opeens een aap, een walvis, een papagaai enzovoort te herkennen, enorme figuren en onvoorstelbaar hoe men het overzicht heeft weten te behouden tijdens het maken ervan. Je hebt eigenlijk een vliegtuig nodig om te zien wat je doet, op dit vlakke terrein! En waarom zou je er überhaupt aan beginnen als je de figuren toch niet kunt zien. Het buitenaardse idee is aanlokkelijk, maar wij gaan toch voor de meer gewone uitleg dat de figuren gebruikt werden in een verering van natuurkrachten zoals de zon. De Inca´s gebruiken o vera l deze geometrische figuren, in ramen ed. In Chili zijn we ook astronautachtige mannetjes en geometrische figuren tegengekomen tegen berghellingen, de theorie daar is dat de functie was om de handelsroute en waterbronnen aan te geven.

Samen met alle toeristen die we in het hotel en bij onze rondjes plein tegen gekomen zijn, eten we in het enige toeristische restaurant, compleet met zang en dans en zeer langzame bediening. We hebben geen haast want onze bus vertrekt pas om 10 uur, al is hier enige onduidelijkheid over want medetoeristen die met dezelfde busmaatschappij naar dezelfde bestemming gaan hebben vertrektijden die variëren van een half uur vroeger tot een uur later dan de onze. Uiteindelijk vertrekken we dus anderhalf uur later dan op onze kaartjes stond. Zoals gezegd: men gaat hier flexibel om met tijden! De bus is heel prima, afgezien van de vieze wc (als je de klemmende deur al open weet te krijgen in het pikdonkere gangetje midden in de nacht) en het noodtempo waarmee de bus enorme bochten neemt (ook heel leuk als je boven de wc probeert te balanceren). De ‘Panamericana’ (hoofdweg langs de gehele kust van Zuid Amerika) zag er toch zo recht uit toen we boven de Nazca lijnen vlogen! Maar hier komen we in het begin van de Andes. De volgende stop, Arequipa, ligt op 2300 meter hoogte.

Doorreizen naar Arequipa en de Colca Canyon >>>

Terug naar Virtual Traveling home